און א שטורעמישע טאג שלעפט זיך ר' יצחק ארום. די ווינט בוזעשוועט, די וועטער אינדערויסן איז אומבא'טעמ'ט. שלעפט ר' יצחק זיינע מידע זעקל ביינער, ער ווענדט זיינע טריט צום באקאנטן ווערץ הויז.
די געגנט וואו ר' יצחק וואוינט זענען פארהאנען אסאך קרעטשמעס אבער אבער ס'איז דא איין קרעטשמע וואס איז באוואוסט מיט איר געטריישאפט. די ארענדער דארט איז א ווארימער איד, נעמט אייביג שיין אויף און מיט א שמייכל, באגריסט יעדען מיט א ווארעם הארץ.
די קרעמל האט זיך צווואקסן און היינט האט די ארענדער אפאר געהילפן וואס העלפן אום ארויס מיט די ווירטשאפט אבער אלע פון זיי פארמאגן די זעלבע אייגנארטיקייט מיטן אויף נעמען און באגריסן מיט א שמייכל, שמוסען און פארברענגן מיט די קונדן.
מיט אזאנע מחשבות שלעפט ר' יצחק זיינע מידע פיס און ריכטעט זיינע טריט צום קרעטשמע.פונדערווייטנס זעהט שוין ר' יצחק אז עפעס קאכט זיך ארום קרעטשמע, עפעס זיצט דער עולם אינדערויסן,ר' יצחק וואונדערט זיך, וואס אזאנס האט געקענט פאסירן אז דער עולם זאל זיצן און אזא בוזשעדיגע וועטער אינדערויסן?פארוואס לויפט דער עולם נישט אריין זיך דערקוויקן?
קומענדיג נענטער האט ר' יצחק געזען דעם בראך...דער קרעטשמע איז פארמאכט!!די לאדנס זענען פארהקאט!!אין יוצא ואין בא!נישט גלייבענדיג איז ר' יצחק אליין צוגעגאנגן צום טיר און פראבירט צו שלעפן אבער די רעזולטאטן זענען די זעלבע..ס'איז נישטא קיינער!אלעס איז פארקלאפט און פארריגעלט!
מיט א טרויערדיגע מינע וואקט ר' יצחק ארום און פראבירט אנצוקלאפן אויף די לאדנס אפשר וועט זיך איינער מרחם זיין און עפענען...די ווידער קול פונעם קלאפעריי האט צוריק געפראסקעט ר' יצחק און פנים, קיינער הערט נישט זיין קלאפעריי... נאך א שטיק צייט האט דער עולם זיך פונאדערגעשפרייט, מ'האט געזעהן אז מעפענט נישט איזמען זיך צוגאנגען.
אבער ר' יצחק גיבט נישט אזוי שנעל אויף, יעדע פאר מינוט פראבירט ער נאכאמאל אפשר דאך וועט דאס מאל געלונגען און איינער וועט עפענען דעם טיר, אבער ס'האט אום גארנישט געהאלפן.דרייט זיך ר' יצחק ארינגס און ארום ארויף און אראפ, זיין הארץ לעכצט פאר א שנאפס, ער הייבט אויף זיין אויגן און מיט טרערן באטראכט ער די פארהאקטע פענסטערס און טירן,ס'ווערט אום פארקלעמט אויפן הארץ. וואס אזאנס האט געקענט פאסירן מיט מיין קרעטשמע?
מיט א שווער געמוט זעצט זיך ר' יצחק אראפ ביים שוועל, נישט וואוסענדיג וואס ווייטער צו טוען.
זיצענדיג דארט שפאצירט אדורך זיין יוגנט חבר יונה.ר' יצחק גיבט יונה א געשריי, וואס איז מיט אייך געשעהן? פארוואס זעהט איר אויס אזוי טרויערדיג?
מיט א צובראכן געמוט צייגט ער אויפן ריגל וואס איז פארהאקט אויפן קרעטשמע טיר, זעהט איר נישט פון וואו מיין ווייטאג שטאמט?איך האלט נאך א שווערע טאג ארבעט, איך האב מיך אהער געשלעפט האפענדיג צו טרעפן מיינע חברים און פארברענגן איבער א גלעזל שנאפס קום איך דא אן און איך טרעף די פלאץ פארזיגעלט, איז דאס נישט גענוג סיבה אז איך זאל קלאגן?
ניין זאגט יונה.קום מיט מיר צוויי גאסן אראפצו וועסטו טרעפן וואס דיין הארץ באגערט, דארט וועסטו טרעפן גענוג מיט וועם צו פארברענגן און נאך מער, דארט קענסטו רעדן וואס דיין הארץ באגערט, קיינער וועט דיך נישט צוריק האלטן פון ארויסברענגן און לאזן הערן דיין מיינונג. איך זאג דיר אז די וועסט הנאה האבן גלייב מיר..
אוי יונה יונה....וואס זאל איך דיר זאגן, דו פארשטייסט נישט. ווען איך פארטיג מיין טאג ארבעט זוך איך נישט קיין געטומעל און געפילדער איך זוך א שטילע רואיגע אטמאספערע וואו איך קען פארברענגן און זיך צוזאמשמוסען, איך זוך מיך נישט צו רייסן און שרייען, טענה'ן און כעס'ן, איך זוך א שטיל פלאץ וואו די געמיטער זענען רואיג, די סארווירער זענען שמייכעלדיג, די חברים זענען גוטמוטיג, אויף א באשיידן און שטילן אויפן.
איך פארשטיי זאגט יונה, אבער היינט האסטו דאך נישט עפעס אנדערש, זעסט דאך אז פון דא ביסטו אויסגעשלאסן אלזא נעם מיין עצה פראביר עס פאר היינט נאכט. ניין! זאגט ר' יצחק צוריק, איך וועל ענדערש אויסקלויבן צו נעכטיגן דא אויף די נאסע ערד וואו אהין גיין.
ביי די זייט פנעם אויג זעהט ר' יצחק וואו יונה ריכטעט זיינע טריט צום צווייטן ווערץ הויז. ס'טוט אום זייער וויי, ס'איז אום קאלמוטנע אויפן הארץ, זאל ארענדער וויסן וויפיל אידן וואלטן זיך צוריק געהאלטן פון גיין צום נישט כשר'ן ווערץ הויז אויב זאל דא אפען זיין...מיט א צובראכן און פארקלעמט הארץ איז ר' יצחק איינגעשלאפן.
אינדערפרי וועקט זיך ר' יצחק אויף, ער האפט אז דאס וואס ליגט אום און קאפ איז נאר געווען א בייזע חלום...אבער ניין! די מציאות פראסקעט, די לאדענס זענען נאך פארהאקט אויפן זעלבען וועג וואו ס'איז געווען נעכטן נאכט, די ריגל איז פארקלאפט, אלעס איז פארשלאסן... א ביטערע קרעכץ קומט ארויס פון די טיפעניש פון ר' יצחק'ס נשמה, און מיט א קול געשטיקט פון געוויין נעמט ער זיך ברימען....
טייערע קרעטשמע...הארציגע קרעטשמע...ווען וועלן מיר זיך נאכאמאל זעהן...טייערע קרעטשמע..הארציגע קרעטשמע...ווען וועלן מיר זיך נאכאמאל זעהן...
די געגנט וואו ר' יצחק וואוינט זענען פארהאנען אסאך קרעטשמעס אבער אבער ס'איז דא איין קרעטשמע וואס איז באוואוסט מיט איר געטריישאפט. די ארענדער דארט איז א ווארימער איד, נעמט אייביג שיין אויף און מיט א שמייכל, באגריסט יעדען מיט א ווארעם הארץ.
די קרעמל האט זיך צווואקסן און היינט האט די ארענדער אפאר געהילפן וואס העלפן אום ארויס מיט די ווירטשאפט אבער אלע פון זיי פארמאגן די זעלבע אייגנארטיקייט מיטן אויף נעמען און באגריסן מיט א שמייכל, שמוסען און פארברענגן מיט די קונדן.
מיט אזאנע מחשבות שלעפט ר' יצחק זיינע מידע פיס און ריכטעט זיינע טריט צום קרעטשמע.פונדערווייטנס זעהט שוין ר' יצחק אז עפעס קאכט זיך ארום קרעטשמע, עפעס זיצט דער עולם אינדערויסן,ר' יצחק וואונדערט זיך, וואס אזאנס האט געקענט פאסירן אז דער עולם זאל זיצן און אזא בוזשעדיגע וועטער אינדערויסן?פארוואס לויפט דער עולם נישט אריין זיך דערקוויקן?
קומענדיג נענטער האט ר' יצחק געזען דעם בראך...דער קרעטשמע איז פארמאכט!!די לאדנס זענען פארהקאט!!אין יוצא ואין בא!נישט גלייבענדיג איז ר' יצחק אליין צוגעגאנגן צום טיר און פראבירט צו שלעפן אבער די רעזולטאטן זענען די זעלבע..ס'איז נישטא קיינער!אלעס איז פארקלאפט און פארריגעלט!
מיט א טרויערדיגע מינע וואקט ר' יצחק ארום און פראבירט אנצוקלאפן אויף די לאדנס אפשר וועט זיך איינער מרחם זיין און עפענען...די ווידער קול פונעם קלאפעריי האט צוריק געפראסקעט ר' יצחק און פנים, קיינער הערט נישט זיין קלאפעריי... נאך א שטיק צייט האט דער עולם זיך פונאדערגעשפרייט, מ'האט געזעהן אז מעפענט נישט איזמען זיך צוגאנגען.
אבער ר' יצחק גיבט נישט אזוי שנעל אויף, יעדע פאר מינוט פראבירט ער נאכאמאל אפשר דאך וועט דאס מאל געלונגען און איינער וועט עפענען דעם טיר, אבער ס'האט אום גארנישט געהאלפן.דרייט זיך ר' יצחק ארינגס און ארום ארויף און אראפ, זיין הארץ לעכצט פאר א שנאפס, ער הייבט אויף זיין אויגן און מיט טרערן באטראכט ער די פארהאקטע פענסטערס און טירן,ס'ווערט אום פארקלעמט אויפן הארץ. וואס אזאנס האט געקענט פאסירן מיט מיין קרעטשמע?
מיט א שווער געמוט זעצט זיך ר' יצחק אראפ ביים שוועל, נישט וואוסענדיג וואס ווייטער צו טוען.
זיצענדיג דארט שפאצירט אדורך זיין יוגנט חבר יונה.ר' יצחק גיבט יונה א געשריי, וואס איז מיט אייך געשעהן? פארוואס זעהט איר אויס אזוי טרויערדיג?
מיט א צובראכן געמוט צייגט ער אויפן ריגל וואס איז פארהאקט אויפן קרעטשמע טיר, זעהט איר נישט פון וואו מיין ווייטאג שטאמט?איך האלט נאך א שווערע טאג ארבעט, איך האב מיך אהער געשלעפט האפענדיג צו טרעפן מיינע חברים און פארברענגן איבער א גלעזל שנאפס קום איך דא אן און איך טרעף די פלאץ פארזיגעלט, איז דאס נישט גענוג סיבה אז איך זאל קלאגן?
ניין זאגט יונה.קום מיט מיר צוויי גאסן אראפצו וועסטו טרעפן וואס דיין הארץ באגערט, דארט וועסטו טרעפן גענוג מיט וועם צו פארברענגן און נאך מער, דארט קענסטו רעדן וואס דיין הארץ באגערט, קיינער וועט דיך נישט צוריק האלטן פון ארויסברענגן און לאזן הערן דיין מיינונג. איך זאג דיר אז די וועסט הנאה האבן גלייב מיר..
אוי יונה יונה....וואס זאל איך דיר זאגן, דו פארשטייסט נישט. ווען איך פארטיג מיין טאג ארבעט זוך איך נישט קיין געטומעל און געפילדער איך זוך א שטילע רואיגע אטמאספערע וואו איך קען פארברענגן און זיך צוזאמשמוסען, איך זוך מיך נישט צו רייסן און שרייען, טענה'ן און כעס'ן, איך זוך א שטיל פלאץ וואו די געמיטער זענען רואיג, די סארווירער זענען שמייכעלדיג, די חברים זענען גוטמוטיג, אויף א באשיידן און שטילן אויפן.
איך פארשטיי זאגט יונה, אבער היינט האסטו דאך נישט עפעס אנדערש, זעסט דאך אז פון דא ביסטו אויסגעשלאסן אלזא נעם מיין עצה פראביר עס פאר היינט נאכט. ניין! זאגט ר' יצחק צוריק, איך וועל ענדערש אויסקלויבן צו נעכטיגן דא אויף די נאסע ערד וואו אהין גיין.
ביי די זייט פנעם אויג זעהט ר' יצחק וואו יונה ריכטעט זיינע טריט צום צווייטן ווערץ הויז. ס'טוט אום זייער וויי, ס'איז אום קאלמוטנע אויפן הארץ, זאל ארענדער וויסן וויפיל אידן וואלטן זיך צוריק געהאלטן פון גיין צום נישט כשר'ן ווערץ הויז אויב זאל דא אפען זיין...מיט א צובראכן און פארקלעמט הארץ איז ר' יצחק איינגעשלאפן.
אינדערפרי וועקט זיך ר' יצחק אויף, ער האפט אז דאס וואס ליגט אום און קאפ איז נאר געווען א בייזע חלום...אבער ניין! די מציאות פראסקעט, די לאדענס זענען נאך פארהאקט אויפן זעלבען וועג וואו ס'איז געווען נעכטן נאכט, די ריגל איז פארקלאפט, אלעס איז פארשלאסן... א ביטערע קרעכץ קומט ארויס פון די טיפעניש פון ר' יצחק'ס נשמה, און מיט א קול געשטיקט פון געוויין נעמט ער זיך ברימען....
טייערע קרעטשמע...הארציגע קרעטשמע...ווען וועלן מיר זיך נאכאמאל זעהן...טייערע קרעטשמע..הארציגע קרעטשמע...ווען וועלן מיר זיך נאכאמאל זעהן...
תוקן על ידי בןהרחמן ב- 27/07/2010 08:46:21